WENDBARE ORGANISATIES BEGINNEN MET WENDBARE MENSEN

Als vader van een dochter op de basisschool gebeurt me dit wel eens.

Met een app-je word ik toegevoegd aan een whatsapp-groep en krijg ik, voor mijn dochter, een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Even zo snel checken of iedereen kan. Makkelijk en direct geregeld via de ouders, want die gaan toch over de agenda. Kijken wie er niet kan, afwegen of de datum past of niet. Zijn er laatkomers en vroegvertrekkers? Wat doen we daarmee? Hoppakee, alle hobbels op voorhand weg. Gladgestreken. Het kinderfeestje kan beginnen. Mooi toch? Ja, dat zijn zeker voordelen. Lang leve de techniek en de snelheid ervan, om direct te verbinden en af te stemmen. Efficiënt.

Maar…

Er zijn ook nadelen. Want als ik dat op die manier doe, neem ik dan niet, onbewust misschien, nogal wat weg voor mijn dochter?

Misschien ben ik een beetje vroeg en nieuwerwets hierin. Maar ik laat mijn dochter graag met haar papieren geknutselde uitnodiging naar school en langs de deuren gaan.

En dat loopt zeker niet vlekkeloos, laat staan snel. Bijvoorbeeld: kinderen tonen on the spot dat ze geen zin hebben. ‘Huh!?’ Mijn dochter hoort ter plekke dat iemand niet kan, jammer! Het duurt wat langer voordat alle antwoorden binnen zijn: wachten, wachten… onzekerheid. Een kind vergeet het gewoon te vragen aan pa of ma… Ships, een klasgenoot houdt op dezelfde datum een feestje: ‘overlappende uitgenodigde kinderen’… Want die ouder had wél alle ouders ge-appt op voorhand, en ja … dat had mijn dochter niet gezien. Ai, het aantal kinderen dat komt valt tegen. Wat doe ik nu, doorgaan of een andere datum kiezen? Spanning, onzekerheid, teleurstelling, boosheid. Ja, die ook.

En dat mijn dochter dat allemaal mag meemaken. En daarmee omgaan.

Wow!

Wat een rijkdom aan ervaringen. In een voor haar relevante real life experience. Ja, daar heb ik wel wat traagheid en hobbels voor over; vanuit mijn perspectief als organisator/opvoeder/etc.

Want eigenlijk is die traagheid een vermomming. Een vermomming voor tijd en ruimte voor mijn dochter om dit zelf te kunnen ondernemen, te ervaren en daarin om te gaan met wat er, tja, gewoon gebeurt.

En dan ben ik er wel op de achtergrond om op te vangen. Mee te vieren als het lukt. Te troosten bij verdriet en teleurstelling. Om mee overzicht te creëren. Om mee te overleggen bij complexiteit. En als het nodig is, een besluit ergens in te nemen.

Er is een stemmetje in mij dat zegt: blijf gaan voor die trage methode. Geef haar de ruimte. Laat dat feestje niet over mij gaan. Over mijn angst voor haar teleurstelling, mijn neiging tot controle, het perfect willen laten zijn voor mijn kind. Mijn ongeduld of scoringsdrift.

Want.

Zo houd ik mezelf dan voor. (sorry, nu volgt beroepsdeformatie)

Stel dat kinderen groot worden? Het zou zo maar kunnen. En ze gaan als volwassenen het ‘echte leven’ in. Bijvoorbeeld werken in organisaties. Het zou zo maar kunnen. Waar hebben ze dan baat bij?

Als we ‘wendbare organisaties’ willen, of nog sterker, nodig hebben, die de uitdagingen van deze tijd aankunnen. Die kunnen meebewegen in deze tijden van grote en snelle veranderingen…

…dan vraagt dat toch mensen die makkelijk omgaan met onzekerheden, niet-weten, plotselinge gebeurtenissen? Met veranderingen? Die kunnen samenwerken, ook als het tegenzit of je elkaar wat minder mag? Die om kunnen gaan met tegenslagen, emoties, conflicten, verwarring, complexiteit, meningen en oordelen van anderen? En ondanks dat in verbinding kunnen blijven? Dan zelfverzekerd gewoon overeind blijven en blijven bewegen? Die dingen gewoon proberen zonder alleen succes te verwachten? De leiding kunnen nemen over iets, ook al is het chaotisch? Er een soort van luchtigheid en gemak in houden? Creatieve oplossingen zoeken in weerbarstige situaties? In een wereld die niet vooraf voor ze rimpelloos en feilloos is gemaakt?

Zich kortom, op hun gemak voelen in alles wat ‘het hier en nu’ inhoudt en daarmee om kunnen gaan. Gewoon, omdat ze dat gewend zijn.

Toch?

Lang leve de trage en rommelige creaties van kinderen. Inclusief papieren uitnodigingen. Ergens is het toch handig dat ze leren hoe het leven met al die andere mensen om hen heen een beetje in elkaar steekt. Dat ‘feestje’, waarin van alles kan gebeuren. Inclusief al dat ongemak. Voor nu, en voor later.

Kijk maar eens in je team of organisatie rond. Herken je ze, de kinderen van toen? Die van de ouders met de app-jes en die van de ouders met de papieren uitnodigingen?

Ik doe voorlopig mijn best dat stemmetje te blijven horen!