Met liefde wordt strijd een krachtmeting

En Federer en Nadal lieten dit mooi zien afgelopen week. Zij aan zij in een dubbeltoernooi, speelde Federer zijn laatste wedstrijd als professioneel tennisser.

Maar eerst terug naar de wereld. Het lijkt erop dat we teleurgesteld het concept ‘individualiteit’ bij het vuilnis gaan zetten. Iedereen moet zichzelf opzijzetten, want alleen samen kunnen we de monsters van de crises van deze tijd te lijf. Individualiteit als boosdoener. En ‘samen’ als nieuwe oplossing.

Dat zou jammer zijn. Gebaseerd op een misvatting en een gemiste kans.

De misvatting

De groei in individualiteit van de afgelopen decennia is vooral een versterking geweest van het op eigen belang gerichte ego. Een economisch en rationeel zelfstandig wezen. Maar dat zijn slechts eerste stappen op een langere weg. Want een individu is veel meer dan dat. Een ontwikkeld individu is in essentie een totaal liefdevol wezen. Gegroeid voorbij zijn/haar beperkte ego van bankrekening, m2 huis en tuin, pleziertjes, status, macht en andere belangen. We zijn nog niet eens 5% op weg met de ontwikkeling van individualiteit.

De gemiste kans

We zijn nog maar net begonnen: leren hoe de menselijke mindset werkt, hoe eigen gedachtepatronen het handelen beïnvloeden, wat emoties zijn en hoe ze werken, hoe belangrijk intuïtie als informatiebron is en de werkelijke kracht van visie en zingeving. Als we ‘individualiteit’ als leerweg nu in de ban doen en vluchten naar het andere uiterste ‘gezamenlijkheid’, dan lossen we wellicht alle wereldproblemen praktisch op. Maar we betalen die met de prijs van onze eigen menselijkheid. We overleven, maar de vraag is in hoeverre we nog léven.

Individualiteit / gezamenlijkheid. Het is net als met alle polariteiten. De truc is niet of/of, en ook niet en/en. De magie ontstaat wanneer je beide ten volle ontdekt en leeft, tegelijkertijd. Dan breng je een samenwerking, organisatie en maatschappij naar een next level. Die weg bestaat wel bij de gratie van dat ene magische ingrediënt.

Een prachtig voorbeeld was afgelopen week Federer, die in een dubbel met Nadal, afscheid nam van zijn professionele tenniscarrière. Normaal rivalen op het tennisveld, nu zij aan zij.

Alleen doordat die twee vól voor zichzelf gingen (hun eigen professionele tennisspel) én vol in gezamenlijkheid gingen (onderlinge krachtmeting), konden ze de tenniscourts de afgelopen decennia omtoveren tot magische tonelen. Waar het tennis zélf tot ongekende vernieuwing kwam. Ze streden niet om de ander te vernietigen. Wanneer je strijd om jezelf te testen en ontwikkelen, is dat een krachtmeting, geen gevecht. Hooguit een gevecht met jezelf.

Daarin deden ze iets cruciaals. Ze voegden een magisch ingrediënt toe. De liefde als basis nemen, voor de relatie met zichzelf én de relatie met de omgeving.

Want grote individuele kracht zonder liefde leidt tot een koude strijd, met winnaars en verliezers. Een doorgeschoten westerse wereld, wellicht. En gezamenlijkheid zonder individualiteit leidt tot levenloze, saaie oplossingen en onderdrukte deelnemers. China misschien.

Willen we het potentieel uit deze wereld halen, dan hebben we alles op alles te zetten: het beste van beide werelden. Met respect voor het totaal.

Sterke individualiteit én gezamenlijkheid, beide gedragen door een onderliggende kracht: liefde. In deze link zie je hoe Federer afscheid neemt van zijn carrière. Blijdschap en tranen. En hoe Nadal, vol respect, ook geroerd is.

//cdn.jwplayer.com/previews/FI0Umqsd